P A T R O N  N A S Z E J  S Z K O Ł Y

 

 

 

 

 

zobacz prezentację

 

Władysław Broniewski

 "Są w ojczyźnie rachunki krzywd,
 obca dłoń ich też nie przekreśli,
 ale krwi nie odmówi nikt:
 wysączy ją z piersi i z pieśni."

       
(Bagnet na broń, "Czarno na białym" 1939, nr 15 z 9 IV)

 

    Władysław Broniewski urodził się 17 grudnia 1897 roku w Płocku, w domu o dawnych tradycjach patriotycznych. Uczęszczał go Gimnazjum Polskiego w Płocku w latach 1906-1915.  W szkole poznał bliżej poezję romantyczną: Słowackiego, który stał się jego ulubionym mistrzem, Mickiewicza, Norwida, a także późniejszych poetów romantycznych. Pod koniec 1914 roku Broniewski wystąpił jako redaktor, a zarazem autor większości artykułów i wierszy pisemka pod nazwą "Młodzi Idą".

    8 kwietnia 1915 roku Broniewski przerwał naukę gimnazjalną - był wówczas w siódmej klasie - i wraz z grupą kolegów znalazł się w szeregach Legionów. "Orlik", taki był pseudonim Broniewskiego już w Związku Strzeleckim, przeszedł chrzest bojowy w walkach na Wołyniu, a po odmowie złożenia przysięgi na wierność Austrii znalazł się wraz z innymi w obozie w Szczypiornie.

    W 1918 roku Broniewski przerwał służbę wojskową, zdał maturę jako ekstern i zapisał się na Uniwersytet Warszawski. Rozpoczął studia filozoficzne. Jednakże w następnym miesiącu, choć niechętnie, powrócił Broniewski do wojska. Broniewski uczestniczył w walkach na wschodzie z Ukraińcami, a później w wojnie z radziecką Rosją w 1920 roku. Utalentowany i dzielny oficer, wyszedł z wojska w stopniu kapitana, odznaczony krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.

    Na początku roku 1925 ukazał się pierwszy tomik poezji Broniewskiego, zatytułowany "Wiatraki". W tym samym roku Broniewski, Stande i Wandurski wydali wspólnie "biuletyn poetycki" Trzy salwy. Pracował w redakcji "Dźwigni", 1927-1928,  a później " Miesięcznika Literackiego", 1929-1931.

    W 1939 r. ochotniczo wstąpił do wojska. We Lwowie został aresztowany przez NKWD. Po wyjściu z więzienia Broniewski początkowo pracował w redakcji wydawanego przez ambasadę polską w Kujbyszewie pisma "Polska", później zaś - w kwietniu 1942 roku - wstąpił do organizowanej wówczas na terenie ZSRR armii generała Andersa. W jej szeregach opuścił Związek Radziecki i udał się najpierw do Iranu, a potem do Palestyny.

    Okres wojenny przyniósł dwa zbiorki poetyckie: „Bagnet na broń” oraz „Drzewo rozpaczające”. W roku 1945 Broniewski powrócił do kraju.

    10 lutego 1962 roku Władysław Broniewski zmarł na raka krtani. Jego zasługi dla literatury Polski Ludowej poświadczyły dwie nagrody państwowe, 1950 i 1955, oraz ordery Budowniczego Polski Ludowej i Komandoria z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczenia te nie były tylko gestem uznania - lecz także potwierdzeniem rzeczywistej wielkości. Z jego śmiercią zamknęła się jedna z wybitnych kart polskiej poezji socjalistycznej.

 

 

Twórczość poety

 

1.     Za   Debiutował w 1914 r. w nielegalnym pisemku niepodległościowym "Młodzi idą".

 

2.              Tomiki wierszy:

·        " Wiatraki" (1925)

·        " Trzy salwy" (wraz ze Stanisławem R. Standem i W. Wandurskim, 1925)

·        " Dymy nad miastem" (1927)

·        " Troska i pieśń" ( 1932)

·        " Krzyk ostateczny" (1938)

·        " Bagnet na broń" (1943)

·        " Drzewo rozpaczające" (1945)

·        " Nadzieja" (1951)

          Poematy:

·        " Komuna Paryska" (1929, skonfiskowany przez cenzurę)

·        " Słowo o Stalinie" (1949)

·        " Mazowsze" (1951)

·        " Wisła" (1953)

 

    

Okładki Tomików wierszy Autorstwa Broniewskiego

 

 

 Więcej o Władysławie Broniewskim:

www.broniewski.webtek.opole.pl